Blog

Rioolvis

Op dit moment is het in Cambodja het regenseizoen. En als het hier regent, dan REGENT het hier ook!! Binnen no time staan de straten blank en wat de eerste dag nog leuk is, wordt de tweede dag vervelend en de derde dag haast ondragelijk. De vuilnis die rond zwemt op straat komt namelijk tot leven.. Ook op de kleuterschool is het na iedere regenbui weer feest. Het riool zit al maandenlang verstopt en ondanks eerdere ondanks pogingen om deze te ontstoppen loopt de tuin na iedere regenbui weer vol met regen en riool water.

Toch komt het hebben van een moeras in je voortuin ook met voordelen; af en toe komt er namelijk een vis door het riool zwemmen, zo de tuin in! De leerkrachten zien hier meteen een potentiële lunch in. Eén van hen rent dan op zijn blote voeten het water in om de vis met zijn handen te vangen. Na de vis met een klap op zijn kop tot rust te hebben gebracht gaat deze direct de pan in om vervolgens een kwartiertje later op je bord te verschijnen. Of ik ook wat lust? Nou ben ik niet vies van een visje, maar eentje die is grootgebracht in het riool, dat gaat me toch wat te ver.. Verder verschaft ons moeras ook kikkers en hebben de mango bomen er nog nooit zo goed bijgestaan.

Ondanks dit alles zie ik ons moeras toch liever zo snel mogelijk door het rioolputje verdwijnen. Helaas gaat dat allemaal niet zomaar hier. Onze overburen hebben afgelopen jaar hun eigen riool laten maken, maar tegelijkertijd ons riool geblokkeerd. Inmiddels ligt er een dikke laag beton overheen. Toen ik afgelopen week eens langs ging om te kijken of we hier een oplossing voor konden vinden wisten ze natuurlijk nergens vanaf. Het was duidelijk dat we geen toestemming kregen om te gaan graven en dit betekent dat we het eeen stukje hogerop moeten gaan zoeken. Om het riool te laten maken moeten wij eerst toestemming krijgen van het zogenaamde dorpshoofd hier. Een aantal jaar geleden zat zijn kleinzoon op onze kleuterschool en hopelijk is hij ons nog niet vergeten. Daarnaast zal de huiseigenaar van de school langs moeten komen om hier samen met de overburen en het dorpshoofd uit te komen. Dit alles zal nog wel even duren en verlopig kunnen we dus nog even genieten van de rioolvis 😉

‘Vertrouwd benauwd’

Gekleed als een Cambodjaanse bruid

Hieronder een interview met Christel, Marco’s zus, die hier voor 7 maanden bij ons is!

Hoe voelde je je toen je Cambodja arriveerde?

Op 7 januari kwam ik, samen met Cor en Henriette van Haaften, na een vermoeiende vliegreis van zo’n 23 uur op het vliegveld in Phnom Penh aan. Vanaf de eerste stap die ik buiten het vliegtuig zette, voelde het Cambodjaanse sfeertje weer vertrouwd benauwd aan. De benauwde hitte, de vreemde geuren, de chagrijnige staff van het vliegveld, alles was toch weer vertrouwd, precies zoals ik mij het herinnerde van de voorgaande keren. Toch kwam ik deze keer met een heel ander gevoel Cambodja binnen. Deze keer zou het geen bezoek zijn van drie weken waarin ik gezellig mijn familie ontmoette en samen vakantie vierde. Deze keer zou dit land voor ruim zes maanden mijn ‘thuis’ worden. Deze keer zou ik voor 6 maanden op een internationale school gaan werken, waar ik verwacht werd om de hele dag Engels te praten. Je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen dat dit vooruitzicht heel wat spannender was dan een gezellige vakantie. Toch voelde het als een avontuur waar ik erg veel zin in had!

  • Welke woorden zou je gebruiken om de afgelopen 3 maanden te omschrijven?

Geweldig, bijzonder, uniek, vermoeiend, onvoorspelbaar en ook wel een beetje chaotisch 😉 Geweldig, bijzonder en uniek, omdat ik hier dingen mee maak die ik in Nederland nog nooit ervaren heb. In de volgende vraag zal ik hier wat meer over vertellen.

Vermoeiend, omdat de hitte en het spreken van een andere taal gewoonweg ontzettend veel energie kost! Iets simpels zoals wat eten maken of een afwasje doen, is al erg vermoeiend. In het hete seizoen (maart, april en mei) kan het hier oplopen tot zo’n 40 graden in de schaduw en 60 graden in de zon. Een koude douche kan je eigenlijk op elk moment van de dag wel gebruiken! Op Hope school hangen er gelukkig overal airco’s en ventilatoren en ook thuis is het verstandig om in de buurt hiervan te blijven. Maar ja, we zijn hier tenslotte in Cambodja dus ook power cuts zijn hier geen uitzondering… Zoals een aantal weken geleden toen de stroom ‘s avonds uit viel en we een paar uur lang in het donker met een kaarsje hebben doorgebracht. De hitte en de muggen zorgden er die avond voor dat mijn humeur even een dieptepunt bereikte, maar toen de stroom om 10 uur eenmaal weer aanging, juichten we allemaal hard met onze buren mee en genoten we er weer extra van!

Tenslotte onvoorspelbaar en chaotisch, want alles (ja echt alles!) kan hier op het laatste moment nog veranderen. Flexibel zijn is iets waar je dan ook maar beter zo snel mogelijk aan kunt wennen. De ene keer worden we op het laatste moment uitgenodigd voor een Khmai feestje, de andere keer wordt er een uurtje van tevoren nog een meeting afgezegd en als we een tijd met onze Cambodjaanse vrienden afspreken, komt het regelmatig voor dat ze een uur later komen opdagen. Soms frustrerend, maar ja ook dit hoort bij het leven in Cambodja en accepteer ik dus maar gewoon 😉

  • Waar geniet je van tijdens je verblijf in Cambodja?

Ik kan al wel zeggen dat het leven in Cambodja tot nu toe een geweldige ervaring is die ik de rest van mijn leven niet meer zal vergeten. Het is het ontzettend leuk om bij Marco, Pauline en de kinderen te wonen en zo de mogelijkheid te hebben om veel tijd met hen door te brengen.

Verder heb ik de afgelopen maanden verschillende vriendschappen op kunnen bouwen met de 2 Cambodjaanse stellen die naast ons wonen, mensen van het team en (Cambodjaanse) collega’s. Het is ontzettend leuk om af en toe ergens te gaan logeren, samen een smoothie te gaan drinken of gewoon gezellig in de tuin met elkaar zitten te kletsen uit school. Afgelopen dinsdagmiddag is zo’n voorbeeld. Hany, een van de Cambodjaanse meiden die hier naast ons woont, help ik af en toe een beetje met haar Engelse opdrachten. Hany werkt ook op Hope school en we hadden afgesproken dat ik haar dinsdag op school nog een uurtje zou helpen. Toen we boven een artikel over moleculen en chemische stoffen gebogen zaten (het Engels niveau van de opleiding is hier eigenlijk veel te hoog en het meeste was voor mij ook onbegrijpelijk) begon de lucht dreigend zwart te worden en voelden we de bui al aankomen. En ja hoor, binnen 5 minuten begon het te plenzen en binnen no time stond het schoolplein blank. Na nog bijna een uur gewacht te hebben besloten we, na een take-away smoothie gehaald te hebben, toch maar naar huis te gaan. Samen op de motor, weggedoken onder een raincoat, gingen we op weg. Zoals we al gevreesd hadden, stonden ook de straten al blank (zo’n 25 cm!) en deden we er 3 keer zo lang over om thuis te komen. Eenmaal thuis waren we natuurlijk helemaal doorweekt, maar ik had samen met Hany weer een nieuw stukje van het Cambodjaanse leven ervaren en ik zal deze middag zeker niet snel vergeten!

  • Wat zijn de moeilijke of minder leuke dingen aan het leven in Cambodja?

Ja, behalve deze leuke ervaringen zijn er zeker ook dingen die ik lastig vind aan het leven hier. Ten eerste het communiceren met de mensen om mij heen (collega’s, kinderen in de klas, mensen van het team) is een stuk lastiger dan het klinkt. Bijna alle mensen die ik hier ontmoet, naast de Cambodjanen, komen uit Engelstalige landen en spreken dus vloeiend Engels. Hoewel je zou verwachten dat je na 6 jaar Engels gevolgd te hebben dit wel aardig aan kunt, viel dat voor mij nog erg tegen! Het lijkt erop dat veel mensen vanwege je blanke huidskleur aannemen dat je ook wel vloeiend Engels zal spreken. Ze beginnen dan in een hoog tempo Engels te spreken en gebruiken hierbij ook nog eens woorden verder boven mijn niveau en na een aantal zinnen ben ik de draad van het gesprek al weer kwijt. Als ik pech heb, komt mijn gesprekspartner ook nog eens uit Australië of Nieuw-Zeeland, wat betekent dat ze een accent hebben wat het vaak helemaal onbegrijpelijk maakt! Gelukkig kan ik zeggen dat het steeds meer went en dat ik me nu meestal prima kan redden.

Iets anders wat ik soms lastig of zelfs een beetje frustrerend vind, is het feit dat ik er eigenlijk niet alleen op uit kan gaan. Aangezien ik een blanke ben en ook nog eens een vrouw is het niet veilig om alleen over straat te gaan. Daar komt nog eens bij dat wij dicht bij een grote, drukke weg wonen die we moeten oversteken en als je het verkeer in Cambodja hebt gezien, snap je waarom dit echt gevaarlijk is. Hierdoor voel ik me vaak erg afhankelijk van anderen, wat soms vervelend is omdat je gewoon even lekker zelf weg wilt. Afgelopen vakantie was ik het binnen zitten zo zat dat ik besloot dat ik toch echt even het huis uit wilde. Ik ben op de fiets gestapt en naar de dichtstbijzijnde supermarkt gefietst voor een ijsje. Hoewel het iets heel simpels was, voelde het heerlijk om even zelf weg te gaan. Ik had heel wat bekijks, want een blanke op een fiets is in onze wijk zeer zeldzaam, maar ik ben weer helemaal heel en veilig thuis gekomen!

  • Wat had je gehoopt te doen, te bereiken of te ervaren tijdens je verblijf in Cambodja?

Voordat ik naar Cambodja kwam, heb ik mijzelf een soortgelijke vraag gesteld. Een van de redenen om hierheen te komen, was omdat ik graag tijd door wilde brengen met Marco, Pauline, Gideon en Eljada. Verder hoopte ik door mijn vrijwilligerswerk op Hope School wat ervaring op te doen in het lesgeven, omdat ik volgend jaar de praktijkpabo aan de CHE hoop te gaan volgen. Ook hoopte ik tijdens dit half jaar mijn relatie met God te verdiepen en meer over Hem en mijzelf te leren.

Ik heb nu een aantal maanden in Year 3 & 5 gewerkt en heb de kinderen persoonlijk mogen leren kennen. Het komt af en toe voor dat er in de klas weinig voor mij te doen is en ik voelde me op zulke momenten vaak een beetje overbodig. Totdat iemand een keer tegen mij zei: ‘Niet wat je doet voor anderen is het belangrijkste, maar het feit dat je er gewoon voor hen bent.’ En ik denk dat dit echt waar is. Als ik straks terug ben in Nederland denk ik niet dat de kinderen in de eerste plaats zullen onthouden wat ik allemaal wel niet in de klas heb gedaan. Ik denk dat ze eerder zullen herinneren dat ik er simpelweg was en af en toe even vroeg hoe het met hun ging of een grapje met ze maakte. Ik hoop dat ik de afgelopen maanden echt iets voor hen heb mogen betekenen en dat de komende maanden ook nog mag doen.

Verder vind ik het heel mooi om het geloof van onze Cambodjaanse vrienden te zien en dingen van hen te leren. Hun geloof is nog basic, maar daardoor juist heel oprecht. Ik heb gezien hoe zij heel bewust tijd voor God vrijmaken om voor en met elkaar te bidden. Een tijdje geleden was ik een dagje ziek en vertelde dit tegen een van onze vrienden. Even later toen hij naar school ging, kwam hij nog even zeggen dat hij voor me gebeden had. Door zulke (soms kleine of eenvoudige) dingen zie ik dat God echt aan het werk is in het leven van de lokale christenen hier, wat heel bijzonder is om te zien en waar ik ook elke keer weer van mag leren.

 


Met Chanthol, een van onze Cambodjaanse vrienden

Wild West-style voor het team retreat
Engelse les geven op de Preschool

In de tuktuk op weg naar Hope School

Justin Bieber-look

Vanmorgen keek ik in de spiegel en wat ik zag beviel me niet. Mijn ontplofte kapsel vertelde me dat ik een knipbeurt nodig had, en snel! Nu heb ik altijd al een hekel gehad aan naar de kapper te gaan. Vroeger moest ik vanuit Bodegraven op de fiets naar Reeuwijk van mijn moeder. Daar zat namelijk de goedkoopste kapper. Een zwijgzame man, zuinig met z’n woorden. Tijdens mijn 20 minuten durende knipbeurt sprak hij slechts drie keer: “Ga zitten Paul”. Nee, geen Paul, dat is mijn vader (die moest daar uiteraard ook heen van mijn moeder). “Kort?” Ja graag, want dan was ik er voorlopig even vanaf. En tenslottte, waar het allemaal om ging: “Da’s dan 7,50 graag”.

Vandaag ging het allemaal wat anders. Het kapperszaakje op de lokale markt aan de rand van Phnom Penh is behangen met posters van popsterren, movie stars, voetballers en andere beroemdheden. Je vindt er standaard Leonardo di Caprio, Justin Bieber en Ronaldo tussen. Verder hangen er foto’s van Cambodjaanse en Koreaanse popsterren waarvan je niet weet of het mannen of vrouwen zijn. Gezien het feit dat ik bij een mannenkapper zit zullen het toch wel mannen zijn. Veel make-up, lange lokken haar en nooit eerder vertoonde kapsels. Als ik mij met hen vergelijk zit mijn haar nog niet eens zo gek! Misschien had ik toch nog even kunnen wachten met een knipbeurt. Daar is het nu te laat voor, het is tijd voor de stoel..

Het is de bedoeling dat je 1 van de posters kiest zodat de kapper vervolgens je haar kan knippen in hetzelfde model als de beroemdheid op de poster. Mijn kapper is alles behalve zwijgzaam en begint meteen een heel gesprek. Ook noemt hij me geen Paul, maar Justin. Dit omdat ik zojuist voor het Justin Bieber kapsel ben gegaan.
Wanneer je last hebt van een laag zelfbeeld, zou je eens moeten overwegen om hier naar toe te komen. Van de ‘no-body’ die je in Nederland was, verander je hier direct in een ‘super star’. Of je er nu uitziet als Ronaldo of Marco, de Cambodjanen zien het verschil niet en vinden elke westerling met een blanke huid prachtig!
Vandaag knipt de kapper dus geen Marco, maar ‘look alike’ Justin Bieber.. Na een knipbeurt van 10 minuten, en een heleboel vragen verder, zie ik geen enkele overeenkomst tussen mijn haar en dat van Justin, maar de kapper is er tevreden mee.

Ondertussen zijn ze ook aan Gideon begonnen. Gideon houdt van lang haar, dus ik vraag de kapper of hij de zijkant wat korter kan knippen en het bovenop iets langer kan laten. De kapper die waarschijnlijk nog nooit in zijn leven blond haar heeft geknipt gaat ijverig aan de slag. Ik schrik toch wat als ik zie dat  hij de ene kant van Gideon’s hoofd zo goed als kaal scheert. De andere kant laat hij tot mijn verrassing lang en ook aan de achterkant gaat er niets af. Gideon heeft dus nu 1 kant kaal, 1 kant lang en een soort ‘Haags matje’ in zijn nek. Gideon vindt het wel wat, maar ik ben bang dat als we zo thuis komen we direct terug gestuurd worden door Pauline. In mijn beste Khmer vraag ik de kapper om het overal wat korter te knippen. Ik herhaal dit nog twee keer, maar de kapper negeert me totaal. Verstaat hij mijn Khmer nou niet of wat? Tenslotte trekt hij het kleedje van
Gideon af en zegt ‘klaar’! Wanneer ik hem nogmaals vraag om het wat gelijker te knippen zegt hij, ‘Nee, zo is het mooi, we laten het zo!’.

Wanneer we in Nederland zouden wonen zou ik in protest zijn gegaan, maar in Cambodja vinden ze wat ik niets vind, juist prachtig. Dus vooruit maar. We rekenen af, 1 euro per persoon. Zie dat maar eens voor elkaar te krijgen in Nederland. Daar kan zelfs de kapper in Reeuwijk niet tegenop en dan heb je nog een Justin-look ook!